Zal ik maar gewoon zeggen wat ik heb?

Bij Ruby (begin 30, Beverwijk) begon het met een paar plekjes. Rond haar 24e zat ze helemaal onder. “Al snel werd duidelijk dat het om psoriasis ging”. Het gaat op en af bij Ruby. In de winter heeft ze meer last dan in de zomer en tijdens haar zwangerschappen was het rustig. Lichttherapie, hormoonzalf,  injecties… ze kent het allemaal.

Tuurlijk baal ik er wel eens van en in een rokje zal je me ook niet gauw zien. Je moet er gewoon altijd bij nadenken. Zwarte kleding is niet handig, ik blondeer mijn haar en ga niet onder blacklight staan in de disco. Maar nee, ik ben er nooit depressief van geworden.

Openheid is de sleutel voor Ruby. “Soms zie ik mensen kijken en vraag ik: zal ik maar gewoon zeggen wat ik heb?” Het wordt dan ineens stukken makkelijker om er gewoon over te praten en uit te leggen wat het is. “Ik ga me niet verstoppen en heb dat ook nooit gedaan.”